شمار افراد صدساله در ژاپن برای نخستین بار از ۱۰۷ هزار نفر فراتر رفت؛ این یک رکورد بیسابقه است که تقریباً ۹۰ درصد آن را زنان تشکیل میدهند.
در گذشته، رسیدن به سن ۱۰۰ سالگی رویدادی بسیار نادر محسوب میشد، اما در ژاپن دیگر چنین نیست. تعداد افراد صدساله در این کشور برای اولین بار از ۱۰۰ هزار نفر عبور کرده است. بر اساس آمار جدید وزارت بهداشت ژاپن، در سپتامبر ۲۰۲۶، شمار صدسالهها از ۱۰۷ هزار نفر گذشته و برای پنجاه و ششمین سال متوالی رکورد جدیدی به ثبت رسیده است.
رشد جمعیت صدسالههای ژاپن در دهههای اخیر بسیار سریع بوده است. زمانی که دولت در سال ۱۹۶۳ شروع به جمعآوری این آمار کرد، تنها ۱۵۳ نفر در سراسر کشور حداقل ۱۰۰ سال سن داشتند. این تعداد در دهههای بعدی به طور مداوم افزایش یافت و سال گذشته به مرز ۱۰۰ هزار نفر نزدیک شد؛ مرزی که امسال برای اولین بار شکسته شده است.
زنان بخش عمدهای از صدسالههای ژاپن را تشکیل میدهند. تقریباً از هر ۱۰ فرد صدساله در این کشور، ۹ نفر زن هستند. دولت ژاپن نیز طبق دانلود فیلم و سریال یک سنت دیرینه، برای افرادی که به ۱۰۰ سالگی میرسند، نامهی تبریک نخستوزیر و یک یادبود ارسال میکند.
توزیع صدسالهها در تمامی مناطق ژاپن یکسان نیست. بر اساس گزارش ژاپنتایمز، استان شیمانه برای چهاردهمین سال متوالی بیشترین نسبت افراد بالای ۱۰۰ سال را در مقایسه با جمعیت خود دارد و استانهای کوچی و توتوری در ردههای بعدی قرار گرفتهاند.
ژاپن مدتهاست که یکی از بالاترین امید به زندگی را در جهان دارد. زنان ژاپنی به طور متوسط بیش از ۸۷ سال و مردان بیش از ۸۱ سال عمر میکنند. پژوهشگران مجموعهای از عوامل را در این طول عمر بالا مؤثر میدانند؛ از شیوع نسبتاً پایین چاقی و الگوی غذایی گرفته تا دسترسی گسترده به خدمات درمانی و برنامههای غربالگری.
با این حال، عبور تعداد صدسالهها از مرز ۱۰۰ هزار نفر تنها نشانهای از افزایش طول عمر نیست. ژاپن همزمان با پیرشدن جمعیت، با کاهش نرخ تولد و کوچکشدن جمعیت در سن کار روبهرو است. افزایش تعداد سالمندان به معنی نیاز بیشتر به خدمات درمانی، مراقبت طولانیمدت و حمایتهای اجتماعی است؛ آن هم در شرایطی که تعداد افراد جوانتر و نیروی کار کاهش پیدا میکند.
جی اولشانسکی، همهگیرشناس دانشگاه ایلینوی شیکاگو، میگوید چندان عجیب نیست که ژاپن زودتر از کشورهای دیگر به چنین آماری برسد. پیشرفت پزشکی و بهداشت عمومی باعث شده افراد بیشتری بتوانند تا سنین بسیار بالا زندگی کنند و با سالمندشدن جمعیت کشورهای دیگر، احتمالاً این روند در نقاط دیگری از جهان نیز دیده خواهد شد.
اما اولشانسکی تأکید میکند که تعداد سالهای زندگی بهتنهایی معیار مناسبی برای سنجش سلامت جامعه نیست. افراد میتوانند عمر طولانیتری داشته باشند، اما سالهای پایانی زندگی را با بیماری، ناتوانی یا نیاز دائمی به مراقبت بگذرانند.
از آنجا که افزایش طول عمر لزوماً به معنای افزایش سالهای زندگی در سلامت نیست، مفهوم «طول عمر سالم» اهمیت بیشتری پیدا کرده است؛ یعنی مدت زمانی که فرد میتواند بدون ناتوانی جدی و با استقلال نسبی زندگی کند. دولت ژاپن نیز در سالهای اخیر بیشتر بر همین موضوع تمرکز کرده است، زیرا در جامعهای بسیار سالمند، تفاوت میان عمر طولانی و عمر سالم مستقیماً بر کیفیت زندگی افراد و فشار واردشده بر نظام درمان و مراقبت اثر میگذارد.
عبور تعداد صدسالههای ژاپن از مرز ۱۰۰ هزار نفر، نتیجهی چند دهه افزایش امید به زندگی است؛ اما در جامعهای که همزمان بهسرعت در حال سالمندشدن است، مسئلهی اصلی دیگر فقط طولانیترشدن عمر نیست، بلکه افزایش سالهایی است که افراد میتوانند با سلامت و استقلال زندگی کنند.
