سال‌هاست که در راهروهای کوپرتینو، نبردی پنهان میان طراحان و مهندسان اپل در جریان است؛ کشمکشی بی‌پایان بر سر زیبایی و قدرت، فرم و عملکرد. طراحان در پی خلق محصولاتی بی‌نقص، مینیمال و چشم‌نواز هستند؛ دستگاه‌هایی که پیش از آنکه ابزار باشند، مجسمه‌هایی هنری به شمار روند. در سوی دیگر، مهندسان، این واقع‌گرایان بی‌احساس، در پی شکستن مرزهای عملکرد، خنک‌کنندگی و استقامت هستند؛ حتی اگر به قیمت قربانی‌کردن چند میلی‌متر ضخامت یا چند گرم وزن تمام شود.
برای نخستین‌بار در تاریخ آیفون، به نظر می‌رسد مهندسان قاطعانه پیروز میدان شده‌اند. حاصل این پیروزی، ابزاری بی‌رحمانه قدرتمند است که تلاشی برای دلبری نمی‌کند و تنها می‌خواهد «بهترین» باشد؛ اما آیا پیروزی فنی مهندس‌ها، به قیمت از دست رفتن روح اپل تمام شده است؟ در بررسی آیفون ۱۷ پرو، به دنبال یافتن پاسخی برای همین پرسش هستیم.
آیفون ۱۷ پرو یک ارتقای سالانه نیست؛ بلکه تغییر مسیری تمام‌عیار است؛ تغییری که مجموعه‌ای از تصمیمات جسورانه و بحث‌برانگیز در پس خود دارد و اپل را وارد مسیری ناآشنا می‌کند. این دستگاه به بازاری با رقابت نفس‌گیر پا می‌گذارد؛ از یک سو، نسل قبل با طراحی تیتانیومی و باشکوهش سطح توقعات را به اوج رسانده و از سوی دیگر، رقبای اندرویدی بی‌وقفه در حال نوآوری هستند. اپل باید کار بزرگی انجام می‌داد؛ اما آیا تغییرات آیفون‌های جدید، لزوماً همگی مثبت بوده‌اند؟
طراحی بحث‌برانگیز و بدنه یکپارچه آلومینیومی
آیفون ۱۷ پرو مکس در نخستین مواجهه حس متناقضی القا می‌کند؛ سنگینی و ضخامت بیشتر در قیاس با نسل قبل، بلافاصله خود را نشان می‌دهد. آن میراث لوکس و خوش‌ساخت تیتانیوم که لمس‌کردنش حسی از کیفیت و اعتبار را انتقال می‌داد، جای خود را به بدنه‌ای یکپارچه از آلومینیوم آنودایزشده بخشیده؛ البته دستگاه همچنان همان حس مونتاژ دقیق و مهندسی کم‌نظیر اپل را منتقل می‌کند؛ اما آلومینیوم، هرچقدر هم باکیفیت باشد، حس پریمیوم و خاص تیتانیوم را ندارد.
تغییر استراتژی ۱۸۰درجه‌ای اپل برای استفاده از آلومینیوم یکپارچه به جای ترکیب فریم تیتانیومی و پنل پشتی شیشه‌ای، دلیل بسیار مهمی دارد که از بحث‌های زیبایی‌شناختی و مقاومت بدنه فراتر می‌رود؛ راجع به این موضوع در بخش عملکرد دستگاه بیشتر صحبت خواهیم کرد.
طراحی پنل پشتی داستانی کاملاً متفاوت روایت می‌کند. جزیره‌ی مربعی دوربین که در گوشه‌ی بدنه جا خوش کرده بود و سال‌ها با آن خو گرفته بودیم، جای خود را به برآمدگی مستطیلی و عریضی موسوم به «پلاتو» (Plateau) داده است که تمام عرض گوشی را در بر می‌گیرد، بخشی از بدنه‌ی آلومینیومی دستگاه را تشکیل می‌دهد و لبه‌های تیزی دارد. لبه‌های تیز پلاتو، نگرانی از رنگ‌پریدگی و خردگی را به همراه دارد؛ به خصوص که آلومینیوم میانه‌ی چندان خوبی با رنگ‌آمیزی ندارد.
صادقانه بگویم، طراحی آیفون ۱۷ پرو حس آشنای محصولات اپل را القا نمی‌کند و بیشتر به محصولات برندهای دیگر شباهت دارد. این حس وقتی قوی‌تر می‌شود که گوشی را کنار طراحی مینیمال و باشکوه نسل قبلش قرار می‌دهیم. روی پلاتو، فضای خالی بین ماژول‌های دوربین و سنسور ToF نیز حس ناآشنای دستگاه را تشدید می‌کند؛ گویی با دستگاه میان‌رده‌ای از پوکو طرف هستیم، نه پرچم‌دار اپل!
و اما رنگ‌ها؛ آن پالت سنگین و مات آیفون ۱۶ پرو جای خود را به سه رنگ صبانت آبی سرمه‌ای، نقره‌ای و نارنجی بسیار جیغ داده است که با فلسفه‌ی «Pro»-های قبلی اپل هم‌خوانی ندارند. نسخه‌ی آبی که برای بررسی در اختیار داشتیم، محتاطانه‌ترین انتخاب به نظر می‌رسد؛ اما اگر نگران رنگ‌پریدگی بدنه هستید، بهترین گزینه رنگ نقره‌ای خواهد بود که به عنوان رنگ طبیعی آلومینیوم، خوردگی را کمتر نمایان می‌سازد.
یک تصمیم بحث‌برانگیز دیگر، یکپارچگی طراحی آیفون ۱۷ پرو را خدشه‌دار می‌کند؛ قطعه‌ای مستطیلی از جنس سرامیک‌شیلد در نمای پشتی دستگاه به چشم می‌آید که کویل‌های شارژ بی‌سیم و آهنرباهای مگ‌سیف را زیر خود دارد. این قطعه با رنگی روشن‌تر از بدنه، حتی با دانستن محدودیت‌های فنی پشتش، چندان به دل نمی‌نشیند.
اپل می‌گوید قطعه‌ی مستطیلی پشت آیفون ۱۷ پرو از Ceramic Shield ساخته شده و تا ۴برابر مقابل ترک‌خوردگی مقاوم‌تر از گذشته است؛ پوشش Ceramic Shield 2 نیز که از نمایشگر محافظت می‌کند، روی کاغذ تا ۳برابرِ نسل قبل، مقابل خط‌وخش، از خود مقاومت نشان می‌دهد؛ البته کانال JerryRigEverything هم نشان داد که پوشش صفحه‌نمایش دستگاه مقابل اجسامی با درجه‌ی سختی ۶ و پایین‌تر دوام می‌آورد.
در میان همه‌ی تغییرات، یک بازمانده از سال گذشته نیز به چشم می‌خورد؛ دکمه‌ی Camera Control که با هیاهوی فراوان معرفی شد؛ اما خیلی زود به دست فراموشی سپرده شد. به نظر می‌رسد اپل هنوز ایده‌ی مشخصی برای کاربردی‌کردن Camera Control ندارد و بسیاری از کاربران، از جمله خود ما، وجودش را کاملا فراموش کرده‌اند؛ پتانسیل هدررفته‌ای که روی لبه‌ی دستگاه جا خوش کرده است.
عملکرد و سخت‌افزار؛ قهرمانی که خنک می‌ماند
هرچقدر طراحی آیفون ۱۷ پرو بحث‌برانگیز ظاهر می‌شود، عملکردش جایی برای شک و شبهه باقی نمی‌گذارد؛ اینجا همان نقطه‌ای است که مصالحه‌ی بزرگ اپل در طراحی و عقب‌گرد از تیتانیوم به آلومینیوم، معنا پیدا می‌کند و A19 Pro، تراشه‌ی ۳نانومتری کوپرتینونشین‌ها برای گوشی پرچم‌دارشان، می‌تواند بال و پر خود را برای پرواز و اوج‌گرفتن بگشاید.
| پارامترها/تراشه | A19 Pro | A18 Pro | A17 Pro |
|---|---|---|---|
| لیتوگرافی | نسل دوم ۳ نانومتری (N3E) | نسل اول ۳ نانومتری (N3B) | نسل اول ۳ نانومتری (N3B) |
| تعداد ترانزیستور | ~۲۴ میلیارد | ~۲۱ میلیارد | ۱۹ میلیارد |
| CPU | ۶ هسته (۲ عملکردی + ۴ کم‌مصرف) | ۶ هسته (۲ عملکردی + ۴ کم‌مصرف) | ۶ هسته (۲ عملکردی + ۴ کم‌مصرف) |
| GPU | ۶ هسته با Ray Tracing شتاب‌یافته سخت‌افزاری | ۶ هسته با Ray Tracing شتاب‌یافته سخت‌افزاری | ۶ هسته با Ray Tracing شتاب‌یافته سخت‌افزاری |
| موتور عصبی | ۱۶ هسته (نسل جدید) | ۱۶ هسته | ۱۶ هسته |
| کنترلر حافظه | LPDDR5X | LPDDR5 | LPDDR5 |
اپل کماکان از ترکیب ۶ هسته، شامل ۲ هسته‌ی قدرتمند برای پردازش‌های سنگین و ۴ هسته‌ی کم‌مصرف برای پردازش‌های
